Een nieuw kastje

‘Beetje gelukt allemaal met de verhuizing?’
‘Ja, op zich wel maar we werden er moe van, letterlijk. Ik geloof dat we drie weken lang om negen uur in bed lagen. Dan deden we net of we gewoon even gingen ontspannen met een filmpje of even lezen maar om 21.06 uur waren we knock-out.
Dat komt natuurlijk omdat we allebei griep hebben gehad zeiden we tegen elkaar. Maar dat we steeds dichter naar de zestig kruipen lijkt me een aannemelijker oorzaak.
Maar goed alles hangt en staat en we blijven weer langer op.’
‘Heb je toch vlot gedaan dan.’
‘Ja, het liep ook allemaal redelijk geolied.
Op een paar dingen na zoals een kastje dat we hadden gekocht. Een kastje van 120 centimeter hoog en 80 centimeter breed, van metaal met zes lades.
Toen we hem aanpakten van de bezorger wisten we al dat we hem hoe dan ook mooi zouden vinden want het pakket woog lood. De gedachte alleen aan retourneren bezorgde ons rillingen.
Aan het begin van de avond gingen we heel monter aan de slag. Na het wegsnijden van zes lagen karton vonden we toch een deukje in een zijkant maar dat negeerden we.
Er zat een handleiding bij in het soort Engels dat niemand spreekt.
Ergens in China zat vast een man die zei ik vertaal wel even want ik ben twee dagen in Europa geweest.
Dus we moesten het meer hebben van de plaatjes maar die waren niet haarscherp en niks was genummerd.
Maar hoe moeilijk kon het zijn?
Nou dat bleek, alles moest in elkaar schuiven om daarna geschroefd te worden. Het kastje was niet duur genoeg om lekker soepel te schuiven dus het eerste uur ging op aan de zijkanten aan de achterkant vastmaken.
Na drie uur prutsen en een raadplaatje waar sommige schroeven voor waren, was het zover dat de geleiders van de lades erin konden. Die aan de linkerkant gingen heel soepel, maar rechts pasten ze niet in de gaatjes. Die bleken verschillend, rond en vierkant wat ons niet eerder opgevallen was.
“De zijkanten zitten verkeerd om”, concludeerde E.
“Ik haal wel even een paar schroeven los, dan wissel ik ze om.
Oh, de bovenkant moet ook los.
Oh, de onderkant ook.
Oh, de middenbalk ook.”
Het was ondertussen al ruim voorbij onze tot dat moment gebruikelijke 21.06 uur.
E. bleef kalm al veranderde er iets in de kleur van zijn ogen. Mijn respect groeide.
”Wil je ’s morgens opstaan en dat zo’n kast uit Chinatown op je wacht dan?”
Hij had uiteindelijk alles los, draaide de zijkanten en zette alles weer in elkaar.
Ik was even wat anders gaan doen want ik was het kastje gaan haten.
Na nog een uurtje stond de kast tussen bergen karton in elkaar en de lades deden het ook nog.
Het was 23.00 uur.
”Zullen we nog even…” vroeg ik wijzend naar het karton.
”Nee,”
”Ja, maar…”
”Nee.”
In eendenpas marcheerde hij naar bed, kroop erin en deed het licht uit.
23.06 uur knock-out.
Goddank staat het kastje wel mooi.