Terras Terreur

De vrouw komt op moeilijke hakken, samen met haar man, richting het kleine Franse terras waar wij ook zitten. Ze kijkt spiedend rond en kiest een tafeltje in het midden uit. Zo gauw ze zit, steekt ze een lang, dun sigaartje op, wat stinkt. De uitgeblazen rook daalt over alle andere tafeltjes. Vluchten kan niet meer, want we hebben al besteld.
Het stel loopt tegen de zestig. Hij draagt een lichtblauwe polo en een muisgrijze, grote hangsnor, zij een geel topje dat geschikter is voor een twintigjarige met een taille. Haar borsten ploppen over de rand van het hemdje. Ze zijn dusdanig omhoog gesjord dat ze naar de sterren wijzen, van elkaar gescheiden door een rimpelig riviertje dat als een bergpad door de Alpen slingert. Zowel de man als de vrouw heeft grote gouden ringen aan de handen en een horloge dat bedoeld is om mee te pronken.
Terwijl de vrouw haar sigaartje tot het eind oprookt, bestudeert de man de menukaart alsof het de uitslagen van de paardenrennen zijn en zijn paard zoek is. Na lang wikken en wegen maakt hij zijn keuze; verrassend genoeg een salade. Zij kiest een voorgerecht met kaas.
Tijdens het wachten belt de vrouw een andere vrouw, de telefoon op speaker, zodat we allemaal verplicht deelnemen aan het gesprek, zeker ook door het volume waarop gecommuniceerd wordt. Het krassende en krakende geluid uit de speaker kruipt over je rug als een harige spin. De man zwijgt, lijkt het nauwelijks te registreren. De andere aanwezigen prikken in hun eten, de ervaring gelaten ondergaand.
Als de man en de vrouw hun bestelling geserveerd krijgen heeft het terras even de hoop op stilte, maar nee, het knarsende telefoongesprek gaat gewoon door. Na drie happen roept de vrouw de bediening en zegt dat haar gerecht niet in orde is. De vijftienjarige vakantiekracht haalt de kok erbij.
De vrouw zegt dat hij haar gerecht niet goed heeft klaargemaakt, de bereidingswijze is niet zoals zij dat kent. Ook de vrouw in de speaker beaamt het. De kok zegt dat er niks mis is met zijn recept, maar biedt aan het nog een keer te maken. De vrouw bedankt met een vies gezicht, bestelt iets anders en gaat weer verder met de vrouw in de telefoon.
Als ze haar nieuwe gerecht krijgt, hangt de vrouw eindelijk op. Terwijl ze eet, begint ze tegen haar man een verhandeling over het vorige gerecht. De man reageert niet en kauwt op zijn sla alsof het een stevig doorbakken biefstuk is. Het terras kijkt wat meewarig naar hem maar we ontspannen weer een beetje en bestellen nog eens een glaasje.
Voorbarig.
De vrouw roept, na weer drie happen, de vijftienjarige die met een wat angstige blik, houdingsloos zoals alleen vijftienjarigen dat kunnen, voor haar gaat staan.
‘Wat is dit voor een zaak?’ vraagt ze hem.
Hij haalt zijn schouders op en loopt snel naar de keuken, hij is geen partij voor haar.
De kok verschijnt opnieuw en vraagt wat er nu weer aan de hand is.
‘Ik denk dat jij niet kunt koken’, zegt de vrouw, terwijl ze een sigaartje opsteekt.
Het terras houdt om meerdere redenen de adem in.
De kok en de vrouw kijken elkaar secondenlang aan.
De kok zegt dat hij haar ‘incroyable’ vindt en wil nog veel meer woorden aan haar vuilmaken.
Maar dan staat haar man op.
Het zal toch niet, denkt het terras? We zitten er helemaal in.
Maar hij loopt naar binnen en komt terug met het bonnetje in zijn hand.
Hij kijkt naar zijn vrouw, met een blik zoals je een bouvier een commando laat uitvoeren, draait zich om en loopt het terras af.
De vrouw dooft subiet haar sigaartje, gaat staan, pakt haar handtas en snelt achter hem aan, al sterren wijzend, op die moeilijke schoenen.
Een man van formaat. Het zwijgen, het polootje en de treurige snor waren maar camouflage!
Alle aanwezigen zijn opgelucht, de kok loopt ontspannen terug naar de keuken en de vakantiekracht komt achter een pilaar vandaan. Het terras is weer van iedereen.