Andrea (57)

‘Ik was twintig toen ik een opleiding volgde om ziekenverzorgster te worden. Dat wilde ik graag want mijn oma leed aan dementie en daar wilde ik meer over weten. Ik heb mijn diploma wel gehaald maar ben nooit gaan werken. Op mijn tweeëntwintigste kreeg ik een ongeluk. Ik ben in een smeerput gevallen in een garage waarbij mijn kniekapsel scheurde. Ik kreeg gips maar dat hebben ze verkeerd gedaan waardoor ik posttraumatische dystrofie kreeg. Mijn been is stijf en doet vierentwintig uur per dag pijn.
Ik loop met een kruk en gebruik sinds vier jaar ook een rollator. Mijn been valt ook weleens uit tegenwoordig. Dan val ik en dat loopt soms goed af, soms fout.
Maar ik zit niet bij de pakken neer, dat zit gewoon niet in mijn aard. Ik ben de hele dag bezig, maar gedoseerd. Ik neem pauzes door even op bed te gaan zitten, letterlijk even de benen strekken.
Ik doe vrijwilligerswerk bij de stichting Mendo. Die vangen honden op van vrouwen die tijdelijk onder moeten duiken in een blijf van mijn lijf huis. Ik doe ook vrijwilligerswerk in een verzorgingstehuis hier in de straat. Eerst op de afdeling; ik bracht ontbijt rond maar dat ging niet meer door die uitval aan mijn been. Nu zit ik in de cliëntenraad.
Ik heb een uitkering en sinds kort ga ik naar de voedselbank. Als ik mijn vaste lasten betaald heb hou ik maar tweehonderd euro per maand over, dat gaat gewoon niet. Het is niet dat ik niet met geld om kan gaan, dat kan ik heel goed, maar de lasten zijn gewoon hoog.
Ik heb eerder wel in de schuldhulpverlening gezeten, maar dat had ik aan mijn ex te danken. In 1999 ontmoetten we elkaar toen ik tweeëndertig was en we zijn vijftien jaar samengebleven. We kregen twee dochters van nu tweeëntwintig en negentien. Die meiden waren een onverwacht cadeautje. Ik heb ook endometriose en vanaf mijn veertiende wist ik niet beter dan dat ik geen kinderen kon krijgen. Dat hadden ze me verteld. Maar dat bleek dus niet te kloppen!
We gingen in 2015 uit elkaar omdat mijn ex vreemdging. Toen we samen waren hadden we een normaal inkomen, waren we financieel gezond, dacht ik althans.
Mijn ex bleek echter een grote verrassing voor me te hebben achtergelaten, een schuld van 85.000 euro.
Ik kreeg op een dag een rekening van de gemeente van 700 euro. Ik had geen idee waar dat voor was. Toen ik het navroeg zeiden ze bij de gemeente dat het de gemeentebelasting was en dat er ook nog een bedrag openstond van 10.000 euro. Ik schrok me rot. Mijn ex had gewoon niks betaald, geen ziektekosten, geen hypotheek, geen belasting, gewoon niks. Maar hij had wel van alles op mijn naam gezet. Ik wist dat niet. Hij deed de administratie, ik vertrouwde hem. Ik heb een regeling getroffen met de gemeentelijke kredietbank en vier jaar lang afbetaald, toen was ik klaar.
Sinds 2016 woon ik in het huis waar ik nu woon. Eerst met mijn dochters, nu met mijn kat. Het is een kleine eengezinswoning met één slaapkamer beneden, twee boven, jaren tachtig bouw. Mijn huis staat al negen jaar stijf van de schimmel en is vochtig. Nu wordt er, pas sinds kort, iets aan gedaan want eerst namen ze me niet serieus. ‘’Zet maar een raam open’’, zeiden ze bij de woningstichting.
Dat er in mijn huis nu eindelijk iets wordt gedaan komt omdat ik, in mijn geval letterlijk, mijn poot stijf heb gehouden. Keer op keer ben ik teruggegaan naar de woningstichting om ze over de problemen in huis te vertellen. Ze hebben nu de schimmel weggehaald in de woonkamer, de keuken en de douche, maar de schimmel komt gewoon weer terug. Ook hebben ze alle deuren met drie centimeter ingekort, wat niet zo fijn is voor de stookkosten. Ik heb aan de voorkant ramen met dubbelglas gekregen maar het echte probleem wordt niet opgelost. De kruipruimte onder mijn huis lijkt wel een zwembad. Waar het water vandaan komt weten ze niet en ze hebben wel maatregelen genomen, maar niets om de toestroom van water te stoppen. Dus het blijft hier vochtig en schimmelen.
Mijn dochters en ik hebben alle drie eczeem en migraine maar sinds mijn dochters het huis uit zijn hebben ze nergens meer last van. Ik heb ook artrose en artritis, daar is al dat vocht ook niet goed voor. Ik probeer wel om een ander huis te krijgen maar na acht jaar inschrijving ben ik nog steeds nummer vierentachtig als ik op een woning reageer.
Dat mijn lasten hoog zijn komt ook door de energiekosten: ik betaal 200 euro per maand en ik stook alleen beneden. Mijn vakantiegeld heb ik deels uitgegeven aan isolatie voor achter de verwarming. Ik hou de gordijnen dicht en heb kleden om de kieren onder de deuren dicht te maken. Twee uur voor ik ga slapen draai ik de verwarming naar vijftien en overdag staat hij op zeventien. Ik draai ’s avonds ook de radiatoren dicht zodat ze niet aanslaan als het te koud wordt en ik haal van elk apparaat in huis de stekker uit het stopcontact om sluipverbruik te voorkomen. Maar het blijft 200 euro per maand.
Zoals ik al zei: ik zit niet bij de pakken neer, ben actief zover ik dat kan maar financieel is het wel sappelen. En het gevecht met zo’n woningstichting kost zoveel energie. Terwijl je toch huur betaalt en zij verantwoordelijk zijn voor een gezonde, prettige woonomgeving.’