Marjan (60)

‘Ik heb heel lang in het hart van Mijdrecht gewoond maar ik voelde me nooit echt thuis. Dat kwam pas toen ik mijn tweede man leerde kennen in 2013. Hij was de liefde van mijn leven en wat het helemaal compleet maakte was dat hij buiten, in een caravan woonde. Eindelijk was ik thuis, alles viel op zijn plek. Door die ervaring en omdat mijn broer ook slecht kon aarden in een huis ben ik mijn familiegeschiedenis gaan onderzoeken. Er bleken Reizigers tussen mijn voorouders te zitten. Toen was het plaatje helemaal compleet.
Mijn grote liefde en ik zijn maar drieënhalf jaar samen geweest. Het eerste half jaar dat we samen waren was er niks aan de hand. Maar hij bleek een hersentumor te hebben en overleed in 2016, pas negenendertig jaar oud. Het voelde zo oneerlijk, hij was een stuk jonger dan ik en we waren zo vreselijk blij met elkaar.
Ik woon nog steeds in de caravan waar we samenwoonden maar het heeft niks gescheeld of ik was hem kwijt geweest. De SVB, de Sociale Verzekeringsbank die mijn weduwepensioen uitkeerde, bleek een fout te hebben gemaakt en kwam daar vier jaar later mee op de proppen.
Toen mijn man nog leefde had ik een WAO-uitkering. Ik heb in 1997 borstkanker gehad met uitzaaiingen in de lymfeklieren, in mijn baarmoeder en in mijn eierstokken. Het is oprecht een wonder dat ik er nog ben. Maar de behandelingen waren agressiever dan nu en ik hield er veel nevenschade aan over: een auto-immuunziekte die heel veel vermoeidheid met zich meebrengt, ik heb wekelijks een lymfedrainage, mijn hart is aan de linkerkant beschadigd, mijn schildklier werkt nauwelijks en ik heb tinnitus. Kortom, mijn lijf doet vierentwintig uur per dag pijn.
Maar ik ben blij dat ik er nog ben, nog steeds.
Op een zeker moment ging het werken niet meer, werd ik arbeidsongeschikt verklaard en kreeg ik een WAO-uitkering. Die werd gekort toen ik samenwoonde maar toen mijn man was overleden werd die uitkering weer verhoogd. Ik heb toen een brief gestuurd aan de SVB of dat klopte, ze zeiden van wel. Ze krijgen ook jaarlijks een belastingoverzicht dus het leek me verder in orde.
Maar dat was dus niet zo en na vier jaar zeiden ze: je hebt te veel ontvangen en we willen 14.700 euro terug. Ik schrok me rot natuurlijk. Mijn weduwepensioen en de WAO waren samen 1200 euro, dat was al geen vetpot. Hoe moest ik dat betalen? En hoe kon het überhaupt gebeuren? Ik had zelf navraag gedaan of alles klopte.
Wat volgde waren verschillende rechtszaken, tot de hoogste rechter aan toe. De SVB zei bij de eerste zitting al dat ik mijn caravan maar moest verkopen. Ik zei dat ik dan op straat stond maar daar hadden ze geen boodschap aan. Ze konden niet verklaren hoe de fout kon worden gemaakt, waarom er niet eerder was ingegrepen en waarom de belastinggegevens niet waren gecheckt, maar ze hielden vast aan hun eis.
Gelukkig had ik op een gegeven moment een heel goede advocaat die voor me bleef vechten. De rechter besloot uiteindelijk het bedrag te halveren, wat ik nog steeds onrechtvaardig vond. ‘’Je had een jaar later nog een keer moeten checken of het wel goed zat’’, zeiden ze. Maar als je er niet op kunt vertrouwen dat een overheidsorganisatie haar taken goed uitvoert, waar blijf je dan?
Sinds twee jaar betaal ik maandelijks af, nog vier jaar te gaan. Het heeft wel tot gevolg dat ik naar de voedselbank moet. Ik woon niet duur maar de andere vaste lasten zijn hoog. In verhouding betaal ik veel voor energie. Gelukkig zijn vorig jaar de leidingen onder de caravan geïsoleerd en de kozijnen vervangen en heb ik dubbelglas gekregen. Dat scheelt, maar ook mijn medische kosten zijn hoog. Je krijgt lang niet alles vergoed, hoe hard je het ook nodig hebt. Ik hou niet genoeg over voor de boodschappen.
Vroeger had ik een beetje vooroordelen over mensen bij de voedselbank of over daklozen, maar die heb ik niet meer. Ik was zelf op een haar na dakloos terwijl ik tot 2016 mijn hele leven voldoende inkomen heb gehad. En nu kom ik zelf bij de voedselbank. Je ziet er steeds meer ‘gewone’ mensen en ik ben niet de enige die daar komt door toedoen van een overheidsinstantie. Die toeslagenaffaire is natuurlijk ook zo’n drama voor veel mensen.
Je bent aan de goden overgeleverd en ik heb geluk gehad met een advocaat die voor me knokte. Maar wat als je een pro deo hebt die zijn schouders ophaalt?
Dat mijn man overleed voelde als onrechtvaardig maar dat is niemands schuld, dat ik borstkanker kreeg idem dito, maar dat je dankzij falend beleid gedupeerd wordt door je eigen overheid is niet alleen onrechtvaardig maar ook een grote schande.
Ze hebben geen flauw idee wat ze aanrichten en het interesseert ze ook niet want regels zijn belangrijker dan mensen, lijkt het wel.’