Ik werk dus ik besta

‘Hallo dan, je zit vroeg aan de wijn, het is half elf… en dinsdag!’
‘Ik ben ontslagen…’
‘Wat? Hoezo dat, je zat er net.’
‘Op één dag na twee maanden, oftewel ik heb het einde van mijn proeftijd niet gehaald.’
‘Goh, je leek zo geschikt voor de baan, interessant om een nieuwe functie als stressreductiecoördinator en trainer uit te bouwen ook…’
‘Dat was nou precies het probleem, die nieuwe functie. Op de dag dat ik begon werd ik opgewacht door de facilitair manager. ‘’Nou,’’ zei ik, ‘’wijs me mijn bureau maar aan, ik heb er helemaal zin in.’’
‘’Er is geen bureau’’, zei ze.
‘’Ooh, waar werk ik dan?’’ Ik dacht nog zeker zo’n flexkantoor ofzo.
‘’Nee je krijgt geen bureau want de functie bestaat niet in het systeem.’’
‘’Dat weet zo’n bureau toch niet’’, deed ik nog lollig. Maar ze keek heel serieus. ‘’Kun je het systeem dan niet even aanpassen?’’
‘’Nee, dat is een complexe handeling die alleen door onze ICT-afdeling kan worden gedaan omdat er een aanpassing van de software nodig is.’’
‘’Ok, dan doen ze dat toch even?’’
‘’Nou de besluitvorming hierover loopt via het portfoliomanagement en functioneel beheer en die vergaderen afzonderlijk, dus je begrijpt dat de kwestie niet een twee drie is op te lossen. Maar ik heb met onze HR-manager gesproken en we kunnen het probleem tackelen door jouw functie tijdelijk een andere, bestaande naam te geven. Dus op papier ben je tijdelijk kwaliteitsmanager.’’
‘’Ok,’’ zei ik, ‘’ als het werkt’’, maar ik dacht wel bij mezelf dat de organisatie de flexibiliteit had van een notenhouten snijplank.
Ik ging aan de slag aan een ‘geleend’ bureau maar er kwamen geen medewerkers met vragen hoe met stress om te gaan en ook geen verzoeken voor een training. Dat was gek want het stressgerelateerde ziekteverzuim was hoog en juist daarom hadden ze me aangetrokken.
Na drie weken ben ik maar eens vragen gaan stellen aan de projectleider die ik ondertussen had ontmoet.
‘’Ik zie dat u kwaliteitsmanager bent, hoe verhoudt dat zich tot uw wens om mensen te spreken of trainingen te geven? Fill me in please.’’
‘’Nee, nee, ik ben geen kwaliteitsmanager, zo heet ik alleen, dat komt door de ICT-afdeling, die kunnen geen nieuwe functie toevoegen aan de software omdat ze toestemming nodig hebben van het portfoliomanagement ofzo.’’
‘’Opvallende case,’’ zei hij, ‘’ik ga er meteen werk van maken, I’ll be back.’’
Ik hoorde twee weken niks en ging maar weer eens vragen hoe mijn case ervoor stond.
‘’De zaak is in behandeling bij het portfoliomanagement en staat bij de eerstvolgende vergadering op de agenda, die is over twee weken’’, zei de secretaresse.
Ik deed ondertussen spelletjes op de computer en maakte tekeningen voor mijn nieuwe keuken, want ja.
Na die vergadering kreeg ik een mail: het probleem is doorgezet naar de ICT-afdeling, die nemen contact met u op.
Na een week belden ze me op. ‘’Wat is je functie?’’ Ik zei: “Trainer en stressreductiecoördinator.”
“Die functie bestaat niet.’’
‘’Ja, dat klopt maar jullie zouden het systeem aanpassen.’’
‘’We kunnen een functie aan de software toevoegen maar die moet wel bestaan, en die van u bestaat niet, er is geen code voor in het functiewaarderingsportaal.’’
‘’En wat nu?’’
‘’We geven de case terug aan de portfoliomanager, dan kan die escaleren.’’
Na weer twee weken kreeg ik een uitnodiging voor een bila. Met de portfoliomanager. Dat leek me goed want dit duurde echt te lang, mijn proeftijd zat er zowat op en ik had nog niks kunnen doen.
Hij gaf me een hand en zei: “Fijn dat u even tijd kon maken.”
Ik zei: “Nou, tijd zat.’’
‘’Ja daar willen we het met u over hebben. We zien in het systeem dat u nog niets in gang heeft gezet.’’
‘’Ja maar dat komt door de code die er niet is’’, begon ik weer.
‘’Ja ik wil niet flauw doen maar het is natuurlijk uw eigen verantwoordelijkheid dat u voldoende klandizie heeft. Tot op heden heeft u geen enkel rendement opgeleverd voor onze organisatie.
In ogenschouw genomen dat u hier al bijna twee maanden zit menen wij te moeten betwijfelen of u wel the right man on the job bent.’’
‘’Nou ik heb nog niet de kans gehad.’’
‘’Dus we willen de samenwerking beëindigen.’’
Ik was sprakeloos. Ik ben opgestaan en weggelopen.
‘’Good luck bij verdere sollicitaties als kwaliteitsmanager’’, riep hij me nog na.
Dus daarom zit ik hier, met wijn om half elf, da’s mijn persoonlijke stressreductie-aanpak.’