De beste versie van jezelf

‘Ou-der-doms-wrat-ten, zegt je dat wat?’
‘Klinkt als iets dat op een kikker groeit.’
‘Een ouwe kikker dan, want het is een leeftijdsding.’
‘Vanwaar je interesse in ouderdomswratten?’
‘Ik was naar de huisarts want ik had een paar kriebelige moedervlekjes op mijn rug en daar moet je naar laten kijken volgens de folders. “Oh, niks aan de hand hoor,” zei mijn jeugdige huisarts met blije paardenstaart, “het zijn ouderdomswratten, die kriebelen ook.”
Nou is huidkanker natuurlijk een no-go, maar ouderdomswratten is ook een begrip waar je niet mee geassocieerd wilt worden. Ik begon net zo’n beetje mijn schouders op te halen over de teloorgang van schoonheid, maar dan komt er een upgrade: leeftijdsgebonden wildgroei. Op de schaal van groot leed verwaarloosbaar, maar toch… ou-der-doms-wrat-ten.
Het zijn kleine tikjes die de illusie slopen dat het nog best meevalt.
Ik was ook bij de kapper, om mijn haar wat lichter te maken voor de variatie. “Leuk,” zei ze, “doen we wat highlights met hier en daar bredere banen, dan wordt het lekker speels. En als je van nature zo donker bent als jij, is het verstandig om lichter te gaan op middelbare leeftijd.” Ik had net tevreden naar mezelf zitten kijken want ze heeft goed licht en vier weken vakantie doen ook wat voor je. Maar het zette blijkbaar niet echt zoden aan de dijk. Ook weer verwaarloosbaar leed, maar toch. Een raar fenomeen dat je eigen haarkleur je op een gegeven moment niet meer staat, toch?’
‘Daarom worden mensen grijs, dan kleur je mee met het gebrek aan pigment in je gezicht.’
‘Oh, da’s behulpzame info…’
‘Je kunt jezelf ook laten doen natuurlijk, maar dat komt nogal nauw. Je wilt geen kattenogen en een te smalle neus op een middelbare nek. Ik zag zo’n metamorfose-programma, daar dreven ze in close-up zo’n naald horizontaal in een bovenlip.’
‘Gadver.’
‘Ja, da’s eng toch? En na drie maanden kun je weer langskomen met je creditcard, want alles met naalden is beperkt houdbaar. Wat nog enger was, waren de ‘professionals’ zelf, zoals ze zichzelf noemden, met als levensmotto dat je alleen voor de beste versie van jezelf moet gaan. Ze zagen eruit zoals je er in geen honderd jaar wilt uitzien. Barbieachtige buikspreekpoppen met nul expressie en een zielloze glimlach met veel te witte, rechte tanden.’
‘Ja, dat moet tegenwoordig, die rechte tanden, alle charme wordt eruit gebeugeld.’
‘Ja, maar het andere uiterste kan ook. Ik zag iets op social media voorbijkomen van een oude klasgenote die haar middelbare staat aangreep om zichzelf te bevrijden. Het bleek voornamelijk over het loslaten van haar taille te gaan. Het filmpje van het bevrijd dansen, met een deinende cup F ter hoogte van haar middenrif, vond ik niet per se aantrekkelijk. En die had toevallig weer zulke scheve tanden dat ik dacht: neem nog effe een beugeltje.’
‘Cup F joh?’
‘Ja man, da’s groot…’
‘Weet je wat ook link is, een nieuwe telefoon.’
‘Hoezo, altijd wel lekker toch, zo’n verbeterde versie?’
‘Dat is precies het punt, maak maar een selfie met je nieuwe phone met extra pixels. En dan even inzoomen, je schrikt je kapot van je eigen bovenlip.’
‘De oplossing is simpel, niet inzoomen, nooit, echt nooit.’
‘Te laat, ik weet het nu, mijn bovenlip zit op mijn netvlies. ‘t Is een soort maanlandschap. Met haren waarvan je niet wist dat ze er zaten.’
‘Hè, gadver, laten we dat beeld maar wegspoelen met een glaasje wit dan.’
‘Spaatje voor mij want van alcohol gaat je huid eruit zien als een ongeplette walnoot.’
‘Allemachtig, ik koop een dumbphone voor je, al je problemen opgelost.
‘Op die ouderdomswratten na, die horen bij de nieuwe beste versie van mezelf.’