Doomshoppen

‘Heb je al een noodpakket?’
‘Ja, standaard in huis: flesje wit, flesje rood, roze koeken, witte chocola en drie zakken chips, naturel.’
‘Nee, niet dát noodpakket, nee, het noodpakket voor doomsday.’
‘Oh ja, we moeten preppen van Rutte.’
‘Ik heb water voor twee personen, drie flessen per dag per persoon en dat voor zes dagen. Zo lang duurde de laatste oorlog voor we omvielen. Met Mark Rutte aan het roer van de NAVO lijkt me dat meer dan voldoende.’
‘Zesendertig flessen, heel gesjouw.’
‘Wel Perrier, dat vind ik lekkerder.’
‘Ik dacht dat we zo’n beetje van die Rutte af waren, maar nou hoor je hem weer te pas en te onpas: “Beste mensen, het wordt oorlog, betalen allemaal, met je geld of je leven, naar keuze.” Waar hij het op baseert weet niemand, maar het moet van daddy Trump.’
‘Hij is koning van de korte termijn in denken en qua geheugen, en die moet ons redden van de Russen.’
‘Hij kijkt nu al de verkeerde kant op, naar die Russen, maar over de roversbende van Trump hoor je hem niet. Als die straks in Groenland landt, staat hij hem op te wachten met een pak hagelslag en een Amerikaans vlaggetje. U ook hier, mijnheer Trump, even selfie doen?’
‘En Trump loopt dan letterlijk over hem heen, want die ziet hem niet eens staan.’
‘We lost NATO man, doesn’t matter, lees je dan.’
‘But the heegelsleg was good.’
‘Goed, met Rutte komen we nergens, dus we moeten het zelf doen. Te beginnen met dat noodpakket. Wat moet erin behalve een knijpkat en blikken bruine bonen? Word je wel echt winderig van trouwens, dus ook maar achtenveertig rollen wc-papier.’
‘Extra roze koeken, die zitten dusdanig vol conserveringsmiddel dat ze een kleine veertig jaar houdbaar zijn; een pak kaarten om te klaverjassen met de buren, want we moeten contact maken en elkaar vasthouden. Dat laatste heb ik liever niet, maar kaarten is goed.
En als we dan toch meer thuis zijn, kunnen we risken, blijven we een beetje betrokken. Met genoeg kaarsen eromheen gaat dat best, toastjes om het gezellig te maken, rood en wit hebben we al, een voedende dagcrème juist zonder uv-filter, misschien wat maskertjes en een goeie deo, want je wilt niet stinken, nooit niet, een lekker huispak met capuchon, een donzen dekbed, een reddingsbootje, oh nee, dat is voor de klimaatverandering, een oprolbare brandladder want we zitten twaalf hoog. En denk je dat we een geweer moeten kopen? Ik heb weleens schietles gehad, ging niet helemaal in de roos, maar zo’n aanvaller is groter dan zo’n kaartje, dan raak je vast wel wat. En die telefoonnummers moeten we ook opschrijven, maar wie schrijf je op en wie niet? Net als bij een bruiloft, krijg je beledigde gezichten, waarom stond ik niet op je lijstje? Het is misschien ook een uitgelezen kans om van sommige mensen af te komen. Geld, we moeten pinnen, maar dat apparaat hier is altijd stuk, en hoeveel ook weer? Honderd per dag per persoon of zo, ook maar voor zes dagen dan. Twaalfhonderd eutjes aftikken en dan niet er stiekem boodschappen van doen natuurlijk. En we hebben een kast ook, een extra, want ik kan niet meer kwijt in mijn voorraadkast, daar zit de voorraad in. Zullen we even naar Ikea gaan? Pakken we gelijk een ontbijtje mee voor één euro, ’t is nog vroeg. Hè, gezellig zo’n doemscenario.’