Een dictator in spé

‘Ik word dictator. Maar pas na mijn studie hoor.’
Ik kijk naar hem, een jongen van net negentien, met een eeuwig beslagen brilletje en een heleboel krulletjes. Hij heeft zijn interesse in fotografie en geneeskunde samengevoegd en studeert geneeskunde aan de universiteit, met als einddoel om radioloog te worden.
Ik snap de roep om iemand ‘die eens lekker doorpakt’ ergens wel. We worden allemaal moe van de wurggreep van de bureaucratie, ambtenaren die in een parallel universum leven en politici die liegen tot het nieuwe normaal hebben verheven.
‘Ok, als je het dan bent wat ga je dan veranderen?’
‘Eerst maar eens het OV gratis maken.’
‘Je reist toch al gratis?’
‘Ja, maar mijn moeder niet.’
‘Misschien krijg je dan wel een rijdende daklozenopvang.’
‘Dan haal ik de stoelen weg.’
‘En ouderen, minder validen, zwangere vrouwen en zo, kwetsbaren zeg maar, die moeten allemaal staan?’
‘Oh, dan laat ik wel een paar stoelen staan.’
‘Maar dan ben je weer terug bij de rijdende opvang.’
‘Dan moeten degenen die willen zitten betalen, gewoon eerste en tweede klas in de tram.’
‘Dus kwetsbaren moeten extra betalen omdat ze kwetsbaarder zijn.’
‘Goh, nee, da’s niet goed.’
Voor een dictator in spe is hij best sociaal.
Hij loopt vast.
‘Ok, dat werk ik nog uit.’
Volgende punt: de vergrijzing annex woningnood.
‘Ik laat iedereen van boven de vijftig gewoon bij elkaar wonen.’
Voor hem staat vijftig gelijk aan hoogbejaard.
‘In kampen of in een flat?’
‘Nee, gewoon in een flat, met een paar mensen die op hen passen maar wel allemaal één kleine kamer. En de huizen waar ze uit gaan zijn dan voor ons.’
Hij kijkt triomfantelijk.
‘Een bejaardentehuis dus, die zijn afgeschaft omdat ze te duur waren. Dus je moet ze eerst nog bouwen. Er zijn te weinig arbeidskrachten en er is te veel stikstof.’
‘Dan, uh…’
Hij loopt weer vast.
‘Die ga ik ook nog uitwerken, komt goed.’
‘Je moet ook een beetje martelen en moorden als dictator. Je hebt altijd mensen die je tegenspreken.’
‘Hè nee, dat doe ik niet hoor en van mij mogen mensen best een mening hebben, vind ik niet erg. Ze moeten natuurlijk wel normaal doen.’
‘En wat is normaal?’
‘Nou gewoon, een beetje chill. We spreken met elkaar een stel basisregels af en als je niet normaal doet word je opgesloten, desnoods gemarteld.’
Hij kijkt er een beetje vies bij.
‘Dat klinkt best democratisch voor een dictator.’
‘Ja, maar ik hak wel knopen door.’
‘Ja, na overleg.’
‘Ja.’
‘Je wordt een waardeloze dictator.’
‘Ja, misschien hou ik het toch maar op radioloog, ik heb toch gratis OV.’