Het liefje van neef

‘Mijn neef kwam dit weekend weer langs, alleen. Een paar maanden geleden was hij met zijn nieuwste vriendin geweest, maar dat ging niet helemaal soepel. Hij grossiert in vrouwen. Zijn vriendinnen gaan nooit lang mee, een half jaar maximaal.
Ik vraag me altijd af wat ze in hem zien. Hij ziet er wel aardig uit, maar hij is ook aan de korte kant.’
‘Ja, maar dat is vanuit het perspectief van meisjes zoals wij, van boven de een meter zevenenzeventig.’
‘Als neef is hij best gezellig, maar ik zou nooit aan zo’n man beginnen. Trouw is een rekbaar begrip en hij heeft ook niet overal een actieve herinnering aan.
Zijn smaak qua vrouwen is onduidelijk. Van platinablonde, hooggehakte babes tot stoere vrouwen in een geblokte houthakkersblouse met een kuifje, ergens tussen de vijfentwintig en vijfenvijftig. De afgelopen dertig jaar heb ik al zoveel uiteenlopende vrouwen op de bank gehad.
De vrouw die hij de laatste keer meebracht was rond de veertig en nogal royaal van opzet. Ik schatte haar op minimaal honderdtwintig kilo en qua borsten op cup HH. Ze was het type ‘show what you got’, dus ze droeg een retestrakke leren broek en een dito truitje met een decolleté dat bepaald diep was voor een gewone zondagmiddag. De bovenkant van haar borsten bibberde voor haar uit en haar linkertepel probeerde over de stiknaden van het truitje te kruipen.
Ze zag me kijken en zei: ‘’Ik omarm de vrouw die ik ben.’’
Ik houd niet van dat soort holle frasen, maar ik zette mijn warmste glimlach op en dacht: omarm maar een eind weg.
Zij deed minder warm, om niet te zeggen hooghartig.
‘’Slank is overrated,’’, zei ze terwijl ze me geringschattend opnam.
Dat vond ik een beetje apart, maar je geeft iemand een kans.
Maar ze ging nog even door: ‘’Op jouw leeftijd moet je een beetje vet op je botten kweken. Dan zie je er gelijk beter uit. Volle vrouwen hebben namelijk aanzienlijk minder rimpels.’’
Toen begon het me een beetje te storen. Ik keek eens naar mijn neef, maar die zat verlekkerd naar die deinende cup HH te kijken.
En ze was nog steeds niet klaar: ‘’Mannen houden ook meer van voluptueuze vrouwen dan van dat plankerige, maar dat durven ze niet toe te geven. Toch?’’ Dat laatste was tegen E..
Die schoot meteen de keuken in, bang voor alle mogelijke verbale opties.
Toen was ik het wel beu. Ik bedoel: plankerig?
‘’Ach, je BMI in het groen is ook wat waard’’, zei ik.
En wat doet ze? Ze deed de traan. Ze liet hem zo uit haar linkeroog rollen en keek mijn neef gekweld aan.
‘’Ze fatshamed me’’, zei ze met een pieperig stemmetje tegen hem.
Die traan was nep, dat zag ik zo, maar mijn neef ontpopte zich meteen tot ridder en trok ten strijde. Tegen mij wel te verstaan.
‘’Je moet zo niet praten. Anna heeft hard aan zichzelf gewerkt.’’
‘’Dat zie ik, ja’’, zei ik, want ik was inmiddels definitief geïrriteerd.
‘’Hoor je het?’’ zei die trol. ‘’Ze doet het weer!’’
Mijn neef zei op ferme toon dat ik mijn mond moest houden. In mijn eigen huis, notabene, terwijl zij was begonnen.
‘’Je doet kleinzielig’’, zei hij ook nog.
‘’Ga lekker naar huis dan,’’ zei ik, ‘’en neem die vacuümgetrokken rollade mee. Kom over een maand of wat maar weer met een nieuwe terug, dan proberen we het nog eens.’’
Toen was het hek natuurlijk van de dam. Zij samen weg.
Achter me kwam E. weer uit de keuken, met een schaal hapjes, en die zei een beetje verbaasd: ‘’Oh, zijn ze weg?’’
Hij had de hele scène gemist, want die sluit zich emotioneel af voor iedere vorm van disharmonie.
Maar na vier maanden was het uit met die griet, volkomen voorspelbaar. En neef had geen actieve herinnering meer aan onze clash, dus dat was mooi.
‘’Wat zag je in d’r?’’ vroeg ik hem.
‘’Ze was niks bijzonders, maar heb je die borsten gezien?’’ Hij keek een beetje dromerig.
‘’Je bent een stumper’’, zei ik.
‘’Ja’’, zei hij en gaf me een glimlach waardoor ik opeens begreep wat die vrouwen in hem zagen.
Ben dus heel benieuwd naar de volgende en haar cupmaat.’

Actie, actie

De verhalen
‘Je bent laat zeg, we hadden toch om zes uur afgesproken? File?’ ‘ja, nee, ik weet het, sorry, maar de…
Lees meer

Leegschedels

De verhalen
Ik ga naar een kringverjaardag waar ik geen zin in heb. De enige reden waarom ik toch ga is omdat…
Lees meer

Marga de Waard

Op luchtige toon schrijf ik korte verhalen over universele onderwerpen als liefde, vergankelijkheid en het menselijk tekort. De verhalen zijn soms melancholisch, soms hilarisch, vaak herkenbaar maar altijd relativerend.