True Crime

Ik zit ’s morgens vroeg op een terras van een zaakje dat kebab, croissants en latte tot een verdienmodel heeft gemaakt. ‘t Is half negen, ik ben ruim te vroeg voor mijn afspraak dus ik kan nog even na dutten.
Dan stopt er een bustaxi die de straat blokkeert, wat in tien seconden een verstopping oplevert van evenzoveel auto’s. Die ondergaan dat verrassend gelaten, wat ik een plusje vind voor de mensheid.
Uit de bustaxi stapt een vrouw, de chauffeur, die onaangedaan kijkt naar wat ze heeft aangericht. Ze is klein en tenger met harde kaken en een knetter strakke paardenstaart waar geen haar uit durft te ontsnappen. Onder haar uniform draagt ze witte sokken en loafers met kwastjes.
Ze doet de knipperlichten aan, pakt haar telefoon en begint een gesprek.
‘Ik heb hem niet verminkt, als hij dat zegt liegt-ie. Hij kan gewoon geen bloed zien, bij een schram trekt hij al wit weg. En laten we eerlijk zijn, hij vroeg er gewoon om, ja toch? Ik pak heus niet zomaar een mes.’
Iets wakkerder begin ik me af te vragen of ze me een true crime bij mijn koffie serveert.
‘Die man kon niks, deed niks en begreep niks en daar had-ie een dagtaak aan.
Eerst dacht ik nog, ik geef hem een kans, enigst kind, z’n moeder heeft niet al te veel werk aan hem besteed, hij moet nog een beetje bijleren. Hij zag er goed uit, had altijd geld in zijn zak, van z’n moeder gekregen, maar dat wist ik toen nog niet. Ik zag wat in hem, maar al gauw bleek dat hij gewoon niet vooruit te branden was, ook in bed was hij na drie minuten moe.
Ik werk, weet je wel, achtendertig uur, week in week uit en hij werd steevast na achtendertig uur ontslagen bij willekeurig welke werkgever, niemand die hem langer trok.
Dus we leefden van mijn geld.
En wat doet hij? Gadgets bestellen van dat geld. Ik zei: ‘’Dat moet je niet doen’’, maar hij mankeert ook iets aan zijn oren dus gewoon doorgaan.
Ik dacht dit moet echt ophouden, maar als ik er wat van zei keek hij zo glazig en dan gaf hij me zo’n duimpje. ‘’Komt goed’’, zei hij, maar dat was natuurlijk niet zo.
Ik heb hem dus echt wel een paar keer luid en duidelijk gewaarschuwd.
Maar hij bleef doof. Toen kwam ik een keer moe thuis en was ik het zat, er lag weer zo’n verpakking op tafel…ik wist weer genoeg.
En toen ben ik in één streep naar de keuken gelopen en heb dat mes gepakt, ik bedoel je moet wat. En wees eerlijk, wie niet horen wil moet voelen, toch? Ik wou gewoon effe mijn punt maken.
Maar ik heb er een hoop gezeik mee gekregen want hij belde de politie, de baby. Uiteindelijk kwam zelfs de rechter eraan te pas, kreeg ik een veroordeling wegens huiselijk geweld. Hallo, de wereld is gek geworden, wie was nou de klootzak in huis? Ik niet hè…
Maar ik kreeg een taakstraf. Was beter voor hém geweest, deed hij nog eens wat. Maar goed, die veertig uur zitten er alweer op, hij is terug naar zijn moeder en ik ben weer baas in eigen huis.’
Er komt een hoogbejaarde aangebibberd achter een rollator, richting haar taxi.
‘Oh, ik moet ophangen, ik spreek je later, ok? Trouwens, die vinger hebben ze er weer prima aangezet, dat je het weet…’
Op die loafers met kwastjes helpt ze de man in haar taxi, stapt weer in en rijdt weg.
De eigenaresse van de kebab-croissant-latte zaak heeft ook meegeluisterd.
‘Heeft ze nou gewoon zijn vinger eraf gehakt? Serieus? En welke dan, zijn bestelvinger? Of die duim?’ vraagt ze aan mij terwijl ze naar haar man kijkt, die onwillekeurig rechterop gaat zitten.
‘Best een gekke vrouw, vat ze het verhaal samen.’
Ik knik, ik moet naar mijn afspraak.