Leegschedels

Ik ga naar een kringverjaardag waar ik geen zin in heb. De enige reden waarom ik toch ga is omdat een oom met anarchistische inslag er ook zal zijn. Bijna negentig, maar scherp van geest en tong en up-to-date, maakt hij het ritje van anderhalf uur goed.
Als ik naast hem zit heffen we het glas en eten kaasblokjes met een Hollands vlaggetje erin, net niet op zijn kop want in die regio zit ik.
‘Hoor je dat geluid?’ vraagt hij aan me, terwijl hij een vinger in de lucht houdt.
‘Wat?’
‘Het is de holle echo die je hoort uit de leegschedels’, zegt hij, terwijl hij naar een groepje mannen wijst in een hoek van de kamer. Familie is voor mijn oom niet heilig.
In de hoek smoezelen ze over ‘men’, ‘ze’ en ‘de gewone mensen’.
‘De gewone mensen, wie zijn dat? Ik sprak pas een timmerman die verdiende drie ruggen wit, en een zwart. Ook een leegschedel want hij klaagde steen en been over wat er allemaal niet deugde ‘aan dit land’. Gebrek aan inhoud maakt mensen onaantrekkelijk, leegschedels maken hapklare brokken van het leven, over kaasblokjes en augurken verpakt in plakjes ham uit de bio-industrie heen. Verpakt en gedistribueerd door arbeidsmigranten die tot hun knieën in het bloed staan van die zeshonderd miljoen dieren die we per jaar slachten, welvarend Nederland. En dat voor vier euro per uur. Maar dat weten de leegschedels niet want ze lezen niet en alles wat ze niet kennen moet aan de kant.’
‘Die vluchtelingen’, sissen ze in de hoek.
‘Ouwe koeien, ik ga weleens schaken hier op het AZC, een paar van die jongens kunnen dat goed. Niks te vrezen van die gasten, al heb je daar natuurlijk ook leegschedels onder, want het is een internationaal fenomeen.’
‘Snelwegblokkade’, smiespelt de hoek nu.
‘Ook een interessant thema’, zegt oom terwijl hij nog een kaasblokje neemt. ‘Blokkeer je geweldloos de snelweg omwille van het klimaat dan is de politie er als de kippen bij met een waterkanon en handboeien. Maar als boeren de wegen blokkeren, de boel in de fik steken, en passant het spoor saboteren en ongelukken veroorzaken, is er geen politieke haan die ernaar kraait, want onze voedselketen… Flauwekul natuurlijk, ze leveren 1,4% van het nationaal product, en dat alleen omdat Brussel ze stut met de hoogste subsidies voor welke doelgroep dan ook.
We zijn een giftig volkje geworden, we zitten allemaal vol met PFAS, de stikstof beneemt ons de adem en het uitzicht op de biodiversiteit. Al zijn er ook bedrijven die een ruime bijdrage leveren aan de vervuiling van de grond en ons drinkwater maar dat mag allemaal, want in Den Haag zitten ook leegschedels, met een hoger salaris maar net zo giftig. Ze zoeken zondebokken voor hun falend beleid in plaats van fatsoenlijk beleid voor de samenleving te ontwikkelen.
Het mantra van ‘marktwerking’ is een puntgaaf voorbeeld van een politiek wangedrocht waar we nu met elkaar onder lijden. Huizen werden verkocht aan beleggers uit binnen- en buitenland die als enig doel hadden er dik aan te verdienen, woningbouw was niet nodig want ‘regeren is vooruitzien’ bleek niet verder te reiken dan vier jaar en meestal nog korter. Dus nou zit jouw zoon tot zijn dertigste bij zijn moeder.
Het vroegere ziekenfonds is ook verkwanseld. De zorgverzekeraars worden slapend rijk, van iedere verzekerde houden ze tweeënnegentig euro over las ik, voeg daar de huisvesting en personele kosten bij voor pak ‘m beet vijfentwintig euro per persoon, dan vraag je je af waar je nou precies voor betaalt en waarom het elk jaar duurder moet. ‘t Is de markt hè’, zonder gêne ook.
Het laatste gedrocht is de pensioenen inzetten op de roulette die ‘de beurs’ heet. En of het nou over zwart of rood is, ze doen er allemaal aan mee in Den Haag. Pensioen is gewoon ons eigen loon hè, dat je het even weet. We hebben het tijdelijk uitgeleend aan de overheid maar we hebben er niks over te zeggen, bizar toch? En als we verliezen staart de politiek naar haar navel en zegt: ja, dat is het risico.
Gedrochten, allemaal, net als de tweeënvijftighonderd ambtenaren die al tien jaar bezig zijn om de toeslagenaffaire ‘op te lossen’, kijken of er niet iemand vijf tientjes te veel krijgt.
Dat is geen politiek, dat is prutswerk waar we allemaal aan meebetalen via diezelfde Belastingdienst die het veroorzaakt heeft.
Of wat dacht je van Shell met een miljardenwinst hoger dan ooit, met als excuus een oorlog waar we niet aan meedoen, maar de benzineprijs was nog nooit zo hoog, snap jij het?
En waar zijn de leegschedels dán? Wordt er geprotesteerd, gaan we massaal naar Den haag, worden er vragen gesteld, wordt een snelweg geblokkeerd, wordt gezegd dat we het niet pikken? Welnee, klagen en dragen, hooguit staken voor meer geld, alsof dat helpt.
Nee, monkelen in hoekjes op verjaardagen en wijzen naar anderen, stelletje clowns.
En ik zeg niet dat vroeger alles beter was, zo’n azijnpisser ben ik niet, want als je even te ver teruggaat in de tijd sta je met je hakken in de Tweede Wereldoorlog.
Maar ergens was er even een ‘wij’ en ‘ons’, in plaats van ‘men’ en ‘ze’, het besef dat we het met elkaar moeten doen, maar die tijd ligt achter ons.’
Een leegschedel annex vermoedelijke neef komt naar ons toe en vraagt aan oom of ‘alles kits is achter de rits’. Oom zegt ‘jazeker’ tegen hem en fluistert ‘lul’ tegen mij.
We nemen nog een biertje en een blokje kaas.
Ik heb een geweldige middag.