Ware Zelf

‘Ik had een akkefietje met de buurvrouw.’
‘Watskeburt?’
‘Nou, dat was altijd een bloedchagrijnig wijf, er kon geen boe of bah af, al jaren niet, altijd stug tegels kijken. Maar nu keek ze de wereld in met zo’n milde blik waar de psychiatrie conclusies uit trekt en heeft ze zichzelf benoemd tot ‘adem- en levenscoach’.’
‘Is dat niet dubbelop? Zonder ademen hoef je geen levenscoach, dan is het meer werk voor een uitvaartcoach.’
‘Ze was eerst facilitair medewerkster bij een bedrijf dat in verpakkingsmaterialen doet. Toen kreeg ze een burn-out, zat drie maanden thuis en nu is ze coach.’
‘Ah, opleiding aan de school of life.’
‘Ik ging naar buiten toen ze een nieuw naambordje op de deur aan het plakken was, toen ze, zo vanuit het niets, vroeg: “Hoe gaat het met jóuw reis naar je ware zelf?”
Ik zei: ‘’Euh…’’, want na vijf jaar negeren overviel ze me. Ik zei: ‘’Nou… ik beperk me maar gewoon tot doorademen vooralsnog.’’
“Toch wel de diepe buikademhaling om werkelijk contact met jezelf te kunnen maken?” ging ze door.
‘’Mwja…,neu,’’zei ik, ‘’ik doe het voorlopig met mijn gewone zelf die de boodschappen doet en gaat werken en zo.’’
Ze glimlachte naar me zoals die zendelingen dat vroeger deden als ze het evangelie aan de deur kwamen verkondigen, en stak een stug kwartiertje van wal over verbinding, zelfliefde en de transformatie die ze had doorgemaakt. Ter afsluiting kreeg ik zo’n semiwarme blik: “Jij mag er ook zijn”, en ik zweer, ze deed zo’n hartje met haar vingers.
“Goh, interessant”, zei ik, maar ik dacht bij mezelf wat is er mis met de gewone Zelf al snapte ik het in haar geval omdat ze altijd zo’n draak was.
‘’Goed gedaan hoor, echt fijn voor je,’’ wauwelde ik nog, ‘’maar nu ik je toch spreek: die schutting van jou is helemaal verrot, hij helt helemaal over in onze tuin, beetje storend wel. Kun je hem weghalen en een nieuwe zetten, in het voorjaar of zo, geen haast.
Haar meditatieve blik was metéén zoek en haar ouwe zelf nam het gesprek over: wie ik wel dacht dat ik was om me met háár schutting te bemoeien en ze bepaalde zelf wel wat ze verving en wanneer. Eerst probeerde ik nog, nou ja, hij hangt zo over, maar ze ging helemaal los tegen me.
Ik vroeg of ze de verbinding met haar ware zelf nog een beetje voelde en deed zo’n hartje. Werd ze kwaad maar dat vond ik leuk want er is niks verhevens aan mijn ware Zelf.
‘’En als je de emotie boosheid voelt, laat die er dan gewoon zijn, dat mag.’’
Nog kwaaier, ze liep helemaal rood aan, lippen strak op elkaar en draaide zich om.
‘’Niet vergeten te ademen hoor,’’ riep ik nog, ‘’en pas op je Zelf, je hebt net een burn-out gehad.’’
Ze smeet de deur dicht en het coachbordje viel op de grond. De plakstrip was net zo kort houdbaar als haar verbindende skills. Ze heeft geen nieuwe opgehangen wat me een vorm van zelfinzicht leek en ze negeert me ook weer als vanouds.
We zijn gewoon weer wie we altijd waren, ons ordinaire zelf en dat voelt heel vertrouwd.
Wel jammer van die schutting.’