Mirjam (56)

Ik let goed op mijn energieverbruik. Ik douche heel kort en als ik mijn haren was, zet ik de kraan uit tijdens het inzepen. Ik ben sowieso heel zuinig met water en ik kook voor meerdere dagen. Op de app kijk ik wanneer er goedkope stroom is en de kachel gaat nooit hoger dan zestien graden. Zo hou ik de rekening laag. In 1992 heb ik dit huis samen met mijn man gekocht. Het heeft dubbelglas, wel het soort dubbelglas uit die tijd. Van verdere verduurzaming is het nooit gekomen, daar heb ik geen geld voor.
In 2004 kreeg mijn man een ongeluk tijdens zijn werk. Hij werkte als elektricien aan een woonhuis en werd op de oprit aangereden door de eigenaresse. Ze had hem niet gezien. Hij kwam met zijn hoofd op de motorkap terecht, daarna op de stenen en raakte in een coma waar hij nooit meer uitkwam. Onze twee zoons waren vier en zes jaar oud toen dat gebeurde.
Ik werkte op dat moment parttime in de kinderopvang en studeerde aan het ROC voor onderwijsassistente, aansluitend wilde ik de PABO doen. Bij mij in de familie zitten veel mensen in het onderwijs; het trok mij ook maar het ging gewoon niet. Niet alleen omdat het verdriet nog zo vers was maar ook omdat kort na het overlijden van mijn man, mijn oudste zoon werd gediagnosticeerd met ADHD en Asperger. Een superslimme jongen maar hij had heel veel aandacht en begeleiding nodig, zowel thuis als op school.
Mijn baan moest ik ook opgeven, ik concentreerde me op de zorg voor mijn kinderen. Vanaf dat moment had ik alleen mijn nabestaandenuitkering, de ANW, wat geen vetpot was en is. Mijn twee zoons zijn nu volwassen en hebben hun eigen weg gevonden. Mijn oudste zoon heeft een Hbo-opleiding afgerond, werkt als softwaretester en gaat dit jaar trouwen. Mijn jongste zoon volgt een Hbo-opleiding fotografie in Rotterdam en woont samen. Ik ben echt trots op ze.
Maar het was niet altijd makkelijk, zeker financieel niet. Toen ze in de puberteit waren ben ik jaren afhankelijk geweest van de voedselbank omdat ik echt niet rondkwam. Er waren zoveel extra kosten voor school, vervoer, een hobby, een mobiele telefoon. Je wilt je kinderen ook geen dingen ontzeggen die voor een ander doodnormaal zijn.
In 2017, toen de jongste bijna achttien was, er meer ruimte voor mezelf kwam en ik weer aan werk kon gaan denken, kreeg ik een ongeluk. Ik deed aan wielrennen en tijdens een fietstoer tikte ik met mijn voorwiel het achterwiel aan van degene die voor me reed en kwam ik ten val. Ik brak zo ongeveer al mijn botten en moest maanden revalideren. De schade is blijvend, de zenuwen in mijn rug waren al kwetsbaar door een eerdere operatie maar door de klap zijn mijn wervels in elkaar geduwd en zitten er zenuwen klem. Ik kan tien minuten stofzuigen of tien minuten achter de computer maar ik moet steeds afwisselen, anders heb ik pijn en ik ben snel moe.
Ik vind het best lastig om mijn leven vorm te geven, zingeving te vinden. Vroeger had ik de kinderen maar die zijn groot. Ik doe vrijwilligerswerk bij een ouder echtpaar hier in de buurt, ik zoek wat dingetjes voor ze uit of ga gewoon even koffiedrinken, dat vinden ze heel fijn. Ik sport ook regelmatig, omdat het moet maar ook omdat ik het leuk vind. Ik ken daar veel mensen dus dat is ook wel gezellig. Ik lees veel, hou mezelf op de hoogte van ontwikkelingen in het onderwijs bijvoorbeeld.
Maar toch, als ik aan de toekomst denk, voel ik ongemak want wat ga ik doen met de tijd die voor me ligt? Of beter gezegd: wat kán ik ermee doen? Op dit moment heb ik geen relatie maar als ik er een zou hebben en we zouden willen samenwonen, dan vervalt mijn uitkering wat betekent dat ik honderd procent afhankelijk ben van een partner. Dat vind ik niet prettig en ook niet van deze tijd.
Ik voel me soms gevangen in een vicieuze cirkel van zowel financiële als lichamelijke beperkingen die me hinderen bij het invullen van mijn leven op een manier die ik bevredigend vind.
Daar moet ik mijn weg in zien te vinden.