André (1949) en Rita (1953)

Rita: We hebben elkaar leren kennen tijdens een vakantie in Calella aan de Spaanse kust. Ik was er samen met een vriendin, het was de eerste keer dat ik zelfstandig op vakantie was. Ik was achttien.
André: Ik stond daar met een aantal vrienden op een camping. Op een avond ging ik met één van die vrienden naar een bar en daar zaten twee meisjes, één van hen was Rita. Ze had lang blond haar en ze lachte vriendelijk. Dat laatste was belangrijk als je wat onzeker bent. We hebben de hele avond gepraat in het Duits, want ze kwam uit Duitsland. Op die eerste avond werd al duidelijk dat we op zoek waren naar avontuur.
Rita: Ik vond André een aardige, vriendelijke jongen. Hij had wat lang haar, zag er leuk uit. Dat hij Nederlander was en uit een grote stad kwam, sprak me ook aan. Ik kwam zelf uit een dorpje in de buurt van Darmstad, in de deelstaat Hessen. Maar ik wilde weg, het was te klein, te benauwend. Als kind was aardrijkskunde altijd mijn lievelingsvak geweest, ik wilde de wereld nu wel in het echt gaan zien.
André: Ik was eenentwintig en zat op de HTS met nog een jaar te gaan. In dat jaar is Rita een keer naar Den Haag gekomen en ik ben twee keer naar haar toe gegaan. En we maakten onze eerste gezamenlijke reis, naar Joegoslavië, op de motor. Ik ging haar thuis ophalen, alleen het hoogstnoodzakelijke stopten we in een plunjezak, samen met de kampeerspullen. We zijn een week of vier weggeweest.
Rita: Een jaar na onze eerste ontmoeting zijn we gaan samenwonen in Den Haag. Er was daar een Duits staalbedrijf waar ik wilde solliciteren, maar een gesprek was een probleem, qua afstand. Ik heb aan de directeur gevraagd of André het gesprek niet kon doen. Dat vonden ze goed en ik werd aangenomen. Daarna ben ik naar Den Haag verhuisd. We vonden een kamer op een etage, wij woonden aan de achterkant, een ander stel aan de voorkant, de douche en de keuken deelden we.
André: Een complete woning was niet te krijgen in die tijd. De eerste vraag was of je getrouwd was. Dat waren we niet, dat wilden we niet. We hadden niet de ambitie om een burgerlijk leven te leiden, dat zagen we om ons heen, maar het trok ons gewoon niet. We waren een beetje hippies, we wilden vooral vrij zijn, de wereld ontdekken, andere culturen zien, nieuwe mensen ontmoeten, anders eten. We waren enorm nieuwsgierig naar wat er nog meer in de wereld te koop was.
Mijn moeder vond dat verder prima, dat was nooit een probleem. Mijn vader is jong overleden. Mijn moeder was daardoor zelf al veel losser geworden. Dus ‘je moet gaan trouwen’ was niet haar ding.
Rita: Onze eerste grote reis was naar India, eigenlijk wilden we dat op de motor doen, maar het werd toch de bus.
André: De ‘Magic Bus’ bracht ons naar Istanboel, van daaruit gingen we verder met het openbaar vervoer. We hadden een jaar gespaard en wilden zo lang mogelijk wegblijven.
Rita: We hebben meerdere landen bezocht: Iran, Pakistan, Afghanistan, allemaal bijzonder, maar in India voelde ik me helemaal vrij. Ik had lang blond haar, ik viel op, dat was soms lastig, behalve daar. We hebben ook veel gereisd door India zelf, het is een groot land.
André: India werd in de hippietijd gezien als ideaal, maar al reizende kom je erachter dat dat niet klopt. Maar duur was het leven er niet, daardoor konden we uiteindelijk een jaar blijven.
Rita: Toen het geld op was, gingen we naar huis om te werken en te sparen voor de volgende reis. Dat hebben we jaren zo gedaan. We hechtten niet aan status of materiële zaken, we werkten echt om te kunnen reizen.
André: Op een gegeven moment, in de jaren tachtig, zijn we naar Zoetermeer verhuisd. We wilden eigenlijk in Delft wonen omdat ik daar werkte. We stonden op een wachtlijst maar er gebeurde niks. Uiteindelijk konden we in Zoetermeer terecht, dat hebben we toen maar gedaan. Van daaruit hebben we nog veel meer lange reizen gemaakt: naar Indonesië, naar Amerika, naar Japan, we hebben heel veel gezien. Als het kon namen we de motor mee, ik hield enorm van motorrijden, later ben ik ook gaan racen.
Rita: We hebben bewust geen kinderen. In 1988 zijn we pas getrouwd, iets meer zekerheid werd toch wel handig, mede door het racen van André, die had nog wel eens een ongeluk. Op maandag zijn we getrouwd, gratis, met een klein feestje met vrienden en familie in een Grieks restaurant in Zoetermeer.
André: Vrijheid was voor ons het belangrijkste. Lekker doen waar je zelf zin in hebt, zonder dat je iemand daarmee beschadigt.
Rita: Maar nu is alles anders, in juni 2025 heeft André een motorongeluk gehad in Spanje, in de Pyreneeën. Hij heeft daar twee weken in coma gelegen. Daarna werd hij naar Nederland gebracht en begon de langdurige revalidatie, niet alleen fysiek, maar hij heeft ook hersenletsel opgelopen. Dat is de hoofdzaak, daarom woont hij nu in een zorginstelling. Hoe het hersenletsel zich ontwikkelt, is onvoorspelbaar. We kijken terug op een mooi leven samen, maar maken nu een zware tijd door. Hersenletsel heb je samen.